Alfa Romeo 1900

przez , 12.sty.2013, w Alfa Romeo

Rok 1950 to powolne stawanie na nogi firmy Alfa Romeo po wojnie. Wtedy właśnie sukcesy odnosiły konstrukcje przedwojenne jak na przykład Alfetta 158, oraz inne pojazdy oparte na konstrukcjach Vittorio Jano. Alfa Romeo mieściła się wtedy w Portello, kompletnie zrujnowanym po wojnie. Marka należała do rządu włoskiego, a ludzie chcieli jeździć czymkolwiek, Alfa Romeo jednak narobiła sobie dobrej opinii przed wojną i raczej nikt się do produkcji aut typu 2CV, Kaeffer, czy 500 tu nie przymierzał.

Alfa Romeo 1900 była sedanem, trójbryłowe nadwozie, czterodrzwiowe z sześcioma miejscami siedzącymi. Do maszynowni trafił nowy silnik 1884ccm, który z zewnątrz przypomina w pełni aluminiowe poźniejsze konstrukcje AR, jednak tutaj tylko głowica została odlana ze stopów lekkich, blok żeliwny. Osiągana moc z 4 cylindrów to 90KM przy 5200 obr/min, Rozrząd DOHC napędzany łańcuchem. W zasadzie silnik ten wyglądał jakby konstrukcję Jano R8 rozdzielić na dwie części. Przednie zawieszenie to podwójne wahacze, a z tyłu sztywna oś napędowa z „sierżantem” na górze i wzdłużnymi drążkami reakcyjnymi. Jako, że fabryka była znacznie zniszczona to do roku 1951 wyprodukowano 1220 egzemplarzy 1900 Berlina. Przy czym wprowadzono drugą opcję opisywanego tu modelu- 1900 TI. Od standardowej różniła się szczegółami takimi jak dwugardzielowy gaźnik, większy stopień sprężania oraz większe zawory- co dało moc 100KM przy 5500 obr/min.

Silnik stukonny znajdował się też na podwoziach o krótszym rozstawie osi i w modelu 1900 Sprint. Podwozia trafiały do stylistów Zagato, Touring, Pininfarina, Stabilimento Farina, Boano, Ghia i Bertone.

W 1953 roku do użytku dopuszczone zostały wersje 1900 Super i 1900 TI Super(znana też jako Super Sprint). Oprócz kilku detali w nadwoziu(między innymi inne wloty powietrza poniżej Scudetto), które stylistycznie zbliżały ich do późniejszych samochodów Giulietta 101/750(rok 1954) powiększono silnik do 1975ccm. Na pojedynczym gaźniku moc pozostała bez zmian(90KM), a na dwugardzielowym, z większym stopniem kompresji oraz zmodyfikowanym układem wydechowym- 115KM.

Ciekawym wariantem 1900 był model 1900M, znany też jako AR51 lub Matta, stylizowany coś a la amerykański Jeep, w zasadzie nadwozie było bardzo podobne do Fiata Campagnola. Przy czym wóz ten miał napęd na dwie osie i silnik 1884ccm o mocy 65KM. Zawieszenie w 1900M oczywiście było nieco inaczej skonfigurowane, przednie było niezależne, a tylna oś na półeliptycznych resorach piórowych. AR51 była wersją przeznaczoną dla służb państwowych, wersja cywilna, która również się pojawiła nosiła numer AR52. Trzeba przyjąć, że jest to pierwsza Alfa Romeo w historii z napędem na obie osie.

Dla służb powstała też 1900 Pantera, która woziła oficjeli włoskiej policji- miała pancerne szyby, błotniki, mocniejsze zawieszenie, zdejmowalny dach nad tylnymi siedzeniami i silnik z wersji TI. Wersji było znacznie więcej, bo to czasy gdy fabryka miała za zadanie stworzyć odpowiednie podwozie, a niezliczone włoskie firmy stylizacyjne miały je odpowiednio ubrać(jak ktoś nie rozumie to VW Karmann Ghia powstał na tej samej zasadzie). Podwozia 1900 zostały dawcami dla Alfy C52 Disco Volante,  modeli BAT oraz 2000 Sportiva.

 

Wielkośc produkcji:

1900 7,611
1900 Super 8,282
1900 Sprint 949
1900 Super Sprint 854
1900 TI 572
1900 TI Super 478
1900M AR51 2,050
1900M AR52 155

Częściowe dane identyfikacyjne:

1900 Berlina (1950)
Typ: 1483
Silnik: AR1306
Zasilanie: gaźnik Solex jednogardzielowy
Cylindry: R4
Rozrząd: łancuch, DOHC
Sprężanie: 7,5:1
Pojemność: 1884ccm
Średnica x skok: 82,55 x 88mm
Moc: 90KM przy 5200 obr/min
80KM przy 4800 obr/min
V max: od 150 do 160 km/h

1900 Sprint
1484
AR1308
gaźnik Solex dwugardzielowy
R4
Łańcuch, DOHC
7,7:1
1884ccm
82,55 x 88 mm
100KM przy 5500 obr/min
180km/h

1900M AR 51
1412
AR1307
Gaźnik Solex 32PBIC
R4
Łańcuch DOHC
7,0:1
1884ccm
82,55 x 88
65KM przy 4400 obr/min
105km/h

1900 TI
1483
AR1308
gaźnik Solex dwugardzielowy
R4
Łańcuch, DOHC
7,7:1
1884ccm
82,55 x 88 mm
100KM przy 5500 obr/min
170km/h

1900M AR52
1412
AR1307
Gaźnik Solex 32PBIC
R4
Łańcuch DOHC
7,0:1
1884ccm
82,55 x 88
65KM przy 4400 obr/min
105km/h

1900 Super
1483
AR1306
Jednogardzielowy Solex
R4
Łańcuch, DOHC
7,5:1
1975ccm
84,5 x 88mm
90KM przy 5200 obr/min
140Nm przy 3500 obr/min
160km/h

1900 Super Sprint
1484
AR1308
Solex 40P11
R4
Łańcuch DOHC
8,0:1
1975ccm
84,5 x 88mm
115KM przy 5400 obr/min
149Nm przy 3600 obr/min
190 km/h

1900 TI Super
1483
AR1306
Solex 40P11
R4
Łańcuch DOHC
8,0:1
1975ccm
84,5 x 88mm
115KM przy 5400 obr/min
149Nm przy 3600 obr/min
180km/h


1900 Primavera
1483
AR1306
Solex 40P11
R4
Łańcuch DOHC
8,0:1
1975ccm
84,5 x 88mm
115KM przy 5400 obr/min
149Nm przy 3600 obr/min
180km/h

Skrzynia biegów:
4 biegowa ręczna- przełożenia wybierane pod kierownicą
W wersjach Super Sprint- 5 biegów.

Zawieszenie(z wyłączeniem AR51 i 52)
Przód: podwójne wahacze
Tył: oś sztywna

Hamulce: bębny przy wszystkich kołach

Masa własna:

1900 i 1900TI: 1100kg
1900 Super oraz 1900 TI Super: 1140kg

Słowo o Disco Volante:

 

Disco Volante to model, który pasowałby do wpisu o Erze kosmicznej we Włoskiej motoryzacji. Stylizacja wręcz nawiązuje do kosmosu, a dokładniej latających dysków. Wariant ten wyszedł w dwóch odmianach- pierwsze z nadwoziem otwartym, drugiej zamkniętym. Oba z 2 litrowym silnikiem DOHC, o czterech cylindrach w układzie rzędowym. Moc osiągana z dwóch gaźników wynosiła 158 KM przy 6500 obr/min, co może wydaje się nie wiele, ale dzięki swej opływowości wehikuł ten rozpędzał się do 225 km/h. Karoseria oparta na ramie przestrzennej spowodowała iż cały pojazd ważył 750 kg.

Do nadwozia Disco Volante Włosi wsadzili również silnik o pojemności 3,5 litra i mocy około 240KM, ten przygotowany do Mille Miglia egzemplarz z Fangio za kierownicą osiągnał 2 miejsce w 1953 roku. Jest do obejrzenia w muzeum automobilizmu w Turynie

Dane techniczne Disco Volante C52

Silnik: benzynowy, czterocylindrowy, aluminiowy blok i głowica
poj.skokwa 1,997 ccm
Rozrząd: 8v, DOHC, napęd łańcuchowy
Śr x skok: 85 x 88mm
St.sprężania: 8.73:1
Moc maksymalna: 158 KM przy 6500 obr/min
Skrzynia biegów: ręczna
liczba przełożeń: 4: (I 1:2.80, II  1:1.845, III 1:1.235,
IV 1:1 )
Hamulce: hydrauliczne, dwuobwodowe
przód/tył: bębny / bębny
Typ nadwozia: Spider/Coupe
konstrukcja nadwozia: Superleggera(aluminiowa rama przestrzenna)
Napęd: RWD
Masa własna: 750 kg
V max: 225 km/h


2 Comments for this entry

  • ~PaulaCar

    Podczas tegorocznych wakacji odwiedziłem muzeum w Turynie – super zobaczyć takie wozy na własne oczy

  • ~Khamsin

    Artykuł dość chaotyczny i ogólnikowy choć pozbawiony na szczęście kolokwializmów.  Autor niestety nie zwrócił uwagi na to jak rewolucyjnym był ten model (1900 Berlina) dla Alfa Romeo. Był to pierwszy wielkoseryjny samochód tej marki i pierwszy z nadwoziem samonośnym! Wielkoseryjny w rozumieniu współczesnym czasu produkcji tego auta i w opozycji do tego jaka była skala produkcji modeli wcześniejszych! To była nowa także technologicznie jakość.  A co do błędów w artykule. Otóż nieprawdą jest, że – jak napisał autor …”bo to czasy gdy fabryka miała za zadanie stworzyć odpowiednie podwozie, a niezliczone włoskie firmy stylizacyjne miały je odpowiednio ubrać”… – gdyż tak to było wcześniej, przed wojną. Autor pomylił epoki pewnie z racji niezrozumienia niuansów w tej kwestii. Otóż właśnie stworzenie sedana produkowanego na miejscu, w Portello z samonośną karoserią było zerwaniem z zasadą produkowania nadwozi do karosowania na zewnątrz jak ją opisuje autor pisząc –„miała za zadanie”! Podstawowy model (czyli Berlina) powstawał wyłącznie i od A do Z we własnym zakresie i to była przytłaczająca większość produkcji. Natomiast fakt, że nadal, zgodnie z tradycją, produkowano podwozia dla zewnętrznych firm budujących nadwozia był już czymś innym niż wcześniej kiedy to producenci samochodów dostarczali zasadniczo (!)  podwozi zbudowanych wokół klasycznej ramy do karosowania przez wyspecjalizowane firmy zewnętrzne. Dlaczego czymś innym. Bo w przypadku 1900-ki chodziło wyłącznie o wersje coupe i  cabrio oparte na skróconej płycie podłogowej sedana (a więc już nie ramie co istotne!) z dodatkowymi wzmocnieniami, na której to  firmy nadwoziowe takie jak Touring, Zagato czy Ghia budowały nadwozia ale już samonośne w technologii Superleggera (na licencji Carrozzeria Touring). Te wersje nadwoziowe stanowiły jednak jedynie ca. 10% ilości wyprodukowanych egzemplarzy modelu 1900 a nie ca. 90% albo i stu jak to miało miejsce wcześniej. To była już zupełnie inna epoka i Alfa Romeo nie była wcale nastawiona na produkcję podwozi do zewnętrznego karosowania bo było to jedynie uzupełnienie oferty, istotne wizerunkowo ale nie jeśli chodzi o wolumen produkcji. Zgodne co prawda z wcześniejszymi zwyczajami ale od strony skali produkcji czy od strony technicznej czy też filozofii produkcji samochodu, oparte  już na zupełnie innych zasadach. Innym błędem jest podanie modelu 1900 M (Matta) jako „ciekawego wariantu 1900”. To był zupełnie inny samochód, całkiem inaczej skonstruowany jako typowy samochód terenowy – także wojskowy a jedynie komponenty układu napędowego pochodziły z 1900-ki. Ciężko jednak pisać o wariancie. To nieco podobnie jakby pisać o Żuku czy Nysce jako wariantach Warszawy. A te, nota bene, miały sporo więcej z nią wspólnych elementów niż Matta z Berliną!

Odpowiedz

Szukasz czegoś?

Użyj poniższego formularza:

Nadal nie znalazłeś tego, czego szukasz? Zostaw komentarz w notce, lub skontaktuj się z nami a zajmiemy się tym.

Blogroll

Kilka bardzo polecanych stron...